Dit is deel 2 van een reeks van 4 interviews. In deze reeks delen we verhalen van volgers van Vettt die dankbaar gebruik hebben gemaakt van de Ronald McDonald Huiskamer. Grote dank aan Lizet Beek voor de fotografie. In het MST Enschede vind je de Ronald McDonald Huiskamer en slaapkamers. Vettt is Social Ambassadeur van de Ronald McDonald Huiskamers. Dat houdt in dat we ons belangeloos inzetten om de Ronald McDonald Huiskamer zoveel mogelijk bekendheid te geven bij Twentse ouders. Lees mee met het verhaal van Roos, die tevens teamlid is van het VETTT Team.
Voor het gezin van Roos veranderde alles onverwacht toen hun tweede dochter Mia eerder werd geboren dan gepland. Roos voelde haar ineens niet meer goed bewegen en wist direct: er klopt iets niet.
Eerste onderzoeken in het ziekenhuis
Ze gingen naar het ziekenhuis. De eerste onderzoeken gaven nog geen duidelijke reden tot zorg, maar een dag later bleek uit nieuwe testen dat Mia een bloeding had. Vanaf dat moment ging alles razendsnel. Mia moest direct gehaald worden met een spoedkeizersnede en omdat ze vanwege de ernst van de situatie gespecialiseerde zorg nodig had, kwam er een ambulance vanuit Isala in Zwolle.
“Het voelde alsof we in een film zaten. Tussen het moment dat we het nieuws kregen en de keizersnede zat in mijn beleving nog geen uur.” Het werd een ontzettend spannende en onzekere periode. Gelukkig kan Roos er nu bij vertellen dat het uiteindelijk goed is gekomen. De eerste nachten verbleven Roos en haar man Maurice in het Ronald McDonald Huis in Zwolle. Toen Mia naar Enschede kon, maakten ze daar kennis met de Ronald McDonald Huiskamer.
Rust vinden in de huiskamer
“De Huiskamer gaf ons echt een stukje rust. Even weg uit de ziekenhuisomgeving, met alle geluiden van apparaten, telefoontjes en de zorgen die je continu om je heen voelt.” In de Huiskamer konden ze samen iets eten, rustig zitten en even op adem komen. Ook de betrokkenheid van de vrijwilligers is Roos bijgebleven. “Ze waren ontzettend lief en warm. Dat maakt echt verschil.”
Voor Maurice bood de Ronald McDonald voorziening bovendien een mogelijkheid om zijn werk deels voort te zetten. Zo ontstond er langzaam wat ritme in hun dagen. Hun oudste dochter werd naar de opvang of opa en oma gebracht, waarna Roos en Maurice naar het ziekenhuis gingen en elkaar afwisselden bij Mia. Ook voor hun oudste dochter, die toen nog geen twee jaar was, betekende de Huiskamer veel. In het ziekenhuis draaide vanzelfsprekend veel om haar kleine zusje, maar in de Huiskamer kon zij gewoon even kind zijn. Ze kon spelen, ranja drinken en kreeg alle aandacht. Zo ontstonden er, midden in alle onzekerheid, toch momenten waarop ze weer even samen gezin konden zijn.
Eén herinnering staat Roos nog helder bij. Toen het langzaam beter ging met Mia, durfden Roos en Maurice voorzichtig weer wat verder vooruit te kijken. Samen zaten ze in de aparte ruimte van de Huiskamer en besloten ze een zomervakantie te boeken, nog zeven maanden vooruit. “Het was eigenlijk iets heel kleins, maar voor ons voelde het enorm. Voor het eerst planden we weer iets dat niets met het ziekenhuis te maken had. We konden ons voorstellen dat we straks weer met z’n vieren samen zouden zijn.”
Aan andere ouders in een vergelijkbare situatie wil Roos vooral meegeven om gebruik te maken van de Huiskamer, want juist de kleine momenten van samenzijn en rust maken een groot verschil in zo’n onzekere tijd.
“Het gaf ons ruimte om samen te zijn, te praten, emoties te verwerken en ook praktische dingen te regelen. In zo’n periode leef je soms echt van moment tot moment. Juist die kleine momenten van rust en samenzijn kunnen dan een groot verschil maken.”
De overige ervaringsverhalen lezen? Die vind je op deze pagina: blogs VETTT.
