Vettte Leu is een serie op Vettt waarin we bijzondere Tukkers in de spotlight zetten. Wie zijn de mensen die Twente nét een beetje leuker, mooier of bijzonderder maken? In VETTTE LEU stellen we je voor aan inspirerende mensen uit de regio. Ondernemers, makers, creatievelingen en andere leuke leu met een mooi verhaal. We vragen ze naar hun werk, hun leven én natuurlijk naar hun favoriete plekken in Twente.
Op 16 mei 2025 zit Sabine gewoon op haar werk als ze samen met Wouter een huis in Toscane koopt. Online. Ze hebben het pand op dat moment twee keer gezien, maar alleen van de buitenkant.
“Superspannend”, noemt Sabine het. Om kans te maken op dit huis moesten ze eerst tien procent aanbetalen. En toen was daar ineens het moment waarop al dat zoeken, kijken en dromen veranderde in iets heel concreets: dit huis is van ons.
Niet veel later verruilden Sabine en Wouter samen met dochters Fiep en Meis hun vertrouwde leven in Tubbergen voor bijna tien hectare Toscaanse grond. Inmiddels runnen ze er Agriturismo Montepatti. En nee, dat was niet omdat ze in Nederland niets hadden.
We zaten eigenlijk gewoon gebakken
Sabine komt uit de zorg. Ze werkte op de kraamafdeling van MST en later als docent verzorgende en verpleegkundige bij het ROC. Wouter werkte al 23 jaar bij Urenco. Ze hadden een leuk huis, de kinderen gingen naar school, sportten en hadden hun vriendinnen in de buurt.
“We zaten gebakken.”
Maar er was ook dat terugkerende gevoel. Sabine en Wouter hadden voor Wouters werk al eens twee jaar in Amerika gewoond, dat was voordat ze kinderen hadden. Daarna kwamen ze terug naar Twente en hobbelde het leven weer verder. Toch bleef het buitenland trekken.
Vooral tijdens vakanties in Italië begon het te kriebelen. Ze bekeken campings en panden, eerst nog redelijk vrijblijvend en later steeds serieuzer. Anderhalf tot twee jaar waren ze actief aan het zoeken.
“Op een gegeven moment voelden we: als we dit willen, dan moet het nu.”
Fiep en Meis waren tien en acht. Voor Sabine en Wouter speelde hun leeftijd nadrukkelijk mee. Nog langer wachten zou de stap voor de kinderen waarschijnlijk alleen maar groter maken.
Een huis dat ineens weer opdook
Tijdens hun zoektocht kwamen ze online terecht bij een Nederlander die aankopen in Italië begeleidt. Via hem ontdekten ze een pand in Toscane dat allerlei vragen opriep. Ze belden hem en besloten verder te kijken. Het huis was toen nog bewoond en verdween op een gegeven moment van de markt. Later dook het opnieuw op. Op 16 mei kwam het weer beschikbaar. Sabine en Wouter waagden de sprong.
Dat ze het huis alleen van buiten hadden gezien? Het klinkt achteraf bijna absurd, maar Sabine vertelt het vooral met Twentse nuchterheid. Het werd van hen, dus moest er gewerkt worden. En gewerkt werd er.
We zijn hier niet naartoe gegaan om rijk te worden
De buitenkant werd geschilderd, er kwamen nieuwe keukens en overal werd aangepakt. Dat Wouter handig is, scheelt behoorlijk. In Nederland hadden ze al twee keer een huis gebouwd.
“We werken knetterhard samen. Een beetje boerenverstand. We gaan liever hard aan het werk dan dat we ons over een Excel-bestand buigen.”
Financieel hielp het dat ze hun huis in Nederland goed konden verkopen. Bovendien kwamen de eerste inkomsten uit de verhuur eerder dan verwacht. Toch is geld niet de reden waarom ze deze stap hebben gezet. “We zijn hier niet naartoe gegaan om rijk te worden. Je kiest heel bewust voor dit leven.”
Dat leven speelt zich inmiddels af op een terrein van bijna tien hectare, met vier appartementen, olijfbomen en een zwembad dat mede wordt verwarmd door de zestig zonnepanelen op het dak. In oktober mogen ze voor het eerst zelf de olijven plukken om er olijfolie van te laten maken. Ook dat hoort inmiddels bij hun nieuwe normaal.
Voor de kinderen lag die droom anders
Voor Sabine en Wouter was vertrekken naar het buitenland een langgekoesterde wens. Voor Fiep en Meis lag dat anders. “De ouders wilden vooral naar het buitenland. De kinderen hoefden niet per se.” Ze waren wel altijd betrokken bij de zoektocht. Ze gingen mee naar Italië en wisten dat hun ouders serieus naar een plek zochten. Maar weten dat je ouders dromen van Italië is iets anders dan afscheid nemen van je eigen huis, school en vriendinnen. Daar zit voor Sabine ook het moeilijkste deel van hun keuze.
“Och man, dan begin ik zo te huilen. Dat is echt verschrikkelijk, vooral voor de kinderen.”
De laatste maanden in Tubbergen waren zwaar. Het huis was verkocht, het hele dorp wist dat ze zouden vertrekken en overal waren laatste keren en afscheid. Sabine werkte tot 1 oktober door. In de herfstvakantie vertrok het gezin naar Italië, mede omdat de meiden zo snel mogelijk op hun nieuwe school moesten beginnen. Tijd om alles tot in detail uit te zoeken was er niet.
Zo ontdekten Sabine en Wouter pas ter plekke echt hoe anders het Italiaanse schoolsysteem werkt. Toen ze vroegen op welk niveau Fiep zou gaan werken, kregen ze een antwoord waar ze even van moesten schakelen: welk niveau? Kinderen gaan er samen naar school en krijgen onderwijs passend bij wat ze aankunnen.
Gelukkig was er een Nederlandse kennis die al dertig jaar in Italië woont en hen op weg hielp. Volgens Sabine maakt zo’n netwerk een enorm verschil.
Gewoon naar school. In het Italiaans.
De meiden gingen vervolgens gewoon naar een Italiaanse dorpsschool. Geen internationale school en geen Nederlandstalig vangnet. De oudste oefent dagelijks met Duolingo. De jongste? “Die bluft zich er gewoon doorheen”, zegt Sabine.
Daarnaast krijgen ze wekelijks extra taalbegeleiding. Fiep fietst inmiddels zelf naar school en sport fanatiek: vier keer per week basketbal. Ook Meis basketbalt en doet theater. Voor Sabine zijn die activiteiten minstens zo waardevol. Langs de lijn en bij trainingen leert zij andere ouders kennen. Dat helpt, want haar eigen Italiaans noemt ze lachend “waardeloos”. Ze volgde in Nederland al lessen en deed in Italië via de gemeente nog een poging. Toch blijkt taal niet het enige waarmee je ergens onderdeel wordt van een gemeenschap.
De avond waarop Sabine ineens weer verpleegkundige was
Tijdens hun eerste dorpsfeest, Festa della Donna, zat het hele dorp bij elkaar toen iemand onwel werd. Iedereen was aan het feesten en volgens Sabine kwam er aanvankelijk weinig actie. Toen nam haar oude beroep het over. Ze legde de vrouw op de grond, belde een ambulance, hielp haar en ruimde daarna ook het braaksel op. De vrouw werd meegenomen.
Later stond ze bij Sabine op de stoep met een grote taart. Sindsdien voelt het contact met het dorp alleen maar warmer. Als Sabine nu door het dorp loopt, kent ze steeds meer mensen. Voor een groot dorpsfeest stond Montepatti zelfs met een advertentie in het programmaboekje. Geen betaalde reclame, gewoon een initiatief van de bewoners.
“We worden hier heel hartelijk ontvangen.”
Dertien weken zomervakantie klinkt leuk. Tot je kinderen hebt
Niet alles aan het Italiaanse leven is romantisch. Neem de zomervakantie: de kinderen hebben maar liefst dertien weken vrij. Dat klinkt misschien heerlijk als je zelf op vakantie bent, maar als je er woont en werkt, ontstaat een ander probleem: hoe houd je twee kinderen al die weken bezig? Er zijn zomerkampen, maar daar hadden Fiep en Meis niet altijd zin in. Bovendien kan zo’n kamp volgens Sabine zomaar zeshonderd euro per kind voor vijf dagen kosten.
In het hoogseizoen lost een deel van dat probleem zichzelf op. Montepatti ontvangt in het hoogseizoen vooral op gezinnen en dus zijn er regelmatig andere kinderen op het terrein. Afgelopen zomer ontstonden er zelfs zulke goede contacten dat ouders hun kinderen bij Sabine en Wouter lieten terwijl ze zelf een dagje op pad gingen.
Voor hun eigen meiden is dat misschien wel een van de onverwacht leukste kanten van het nieuwe leven: steeds nieuwe vakantievrienden over de vloer. En Sabine ziet nog iets veranderen. De kinderen zijn minder met schermen bezig en spelen meer buiten. Het leven speelt zich sowieso veel meer buitenshuis af. Aan tafel, op straat, tussen andere mensen.
Een lange tafel vol gasten
Het moment waarop voor Sabine alles samenkwam, was niet de aankoop van het huis. Ook niet het moment waarop de verbouwing een eind op weg was.
Het was de meivakantie. De eerste gasten waren er. Er stond een lange tafel, iedereen had iets gekookt en de kinderen zaten erbij. Mensen praatten, aten en genoten samen.
“Je ziet dat iedereen zijn vrijheid voelt en tot rust komt. Daar doe je het voor.”
In het hoogseizoen organiseren Sabine en Wouter inmiddels in overleg met de gasten pizza-avonden. Geen strak programma, maar vooral samen eten als daar behoefte aan is. Voor hun eigen meiden is het gezellig dat er andere kinderen op het terrein zijn en afgelopen zomer ontstonden er zelfs vriendschappen tussen de gezinnen.
Ondertussen wordt er vooral hard gewerkt. Er zijn gasten, kinderen, school, sport, onderhoud en bijna tien hectare grond. Er moet geschilderd, schoongemaakt, gerepareerd en geregeld worden. En dan zijn er ook nog zestig zonnepanelen, een zwembad en olijfbomen waarvan ze ineens moeten leren wanneer en hoe je ze oogst.
Sabine en Wouter lijken daar zelf niet zo van onder de indruk. Ze wilden een ander leven, kregen de kans om het te proberen en gingen.
“We zijn hier niet naartoe gegaan om rijk te worden. Je kiest heel bewust voor dit leven.”
En als je Sabine hoort vertellen, lijkt dat misschien wel de kern van hun verhaal. Niet dat wonen in Toscane één lange vakantie is, maar dat ze bereid waren een leven waarin ze eigenlijk alles goed voor elkaar hadden achter te laten voor een leven dat beter bij hen voelde.
Nieuwsgierig geworden naar Agriturismo Montepatti?
Snappen we! Ben je nog op zoek naar een heerlijke vakantieplek in Toscane, niet ver van luchthaven Pisa? Neem dan een kijkje op de website. En een tip van Sabine: doordat de accommodatie zo dicht bij de luchthaven van Pisa ligt is ook ideaal voor een lang weekend weg. En wat dacht je van een kerst- of voorjaarsvakantie? Vooral de kerstperiode vindt Sabine een absolute aanrader om in Toscane door te brengen! Meer weten: Agriturismo Montepatti.
